آموزش تفاوت بدهی کوتاه مدت و بلند مدت

حسابداران برتر » آموزشگاه حسابداری » آموزش تفاوت بدهی کوتاه مدت و بلند مدت

آموزش تفاوت بدهی کوتاه مدت و بلند مدت

آموزش تفاوت بدهی کوتاه مدت و بلند مدت

آموزش تفاوت بدهی کوتاه مدت و بلند مدت

به طور کلی طرف چپ ترازنامه بدهی است که گروه بدهی های جاری و بدهی های بلند

مدت را دارد. بدهی هایی که ظرف یک سال تصویه می شود را بدهی های جاری می

نامند. هر جور بدهی در گروه بدهی های جاری قرار می گیرد؛ همان بدهی که گفته می

شود حساب پرداختنی به بانک؛ همان حساب اگر ظرف یک سال تصویه می شود را بدهی

جاری می نامند. اگر وامی را چند ساله گرفتید جزء بدهی های بلند مدت محسوب می شود.

آیا فرقی می کند که حسابدار بدهی بلند مدت در جاری میزند؟ خیر هیچ تفاوتی نمی کند؛

چرا نیاز به طبقه بندی وجود دارد؟ به طور کلی این گزارشات را برای کمک به کارفرما ارایه

می دهیم تا بتواند از طریق طبقه بندب؛ صورت های مالی را کنترل کند. این طبقه بندی برای

این است که وضعیت شرکت را کارفرما کنترل کند.

آموزش تفاوت بدهی کوتاه مدت و بلند مدت-آموزش تفاوت بدهی کوتاه مدت و بلند مدت

برای نمو نه اگر از طرف حسابدار ذکر شد که بدهی جاری این ۳ فقره می باشد؛ کارفرما

با دیدن این رویداد متوجه می شود که در طی سال جاری یا تا پایان سال جاری باید کلیه

بدهی ها تصویه و پرداخت شود. اگر در بدهی های بلند مدت ذکر شود؛ دیدگاه مدیر این

است که بخشی از بدهی ها در سنوات آتی باید تصویه شود. به طور کلی از نظر تعریف

هیچ فرقی نمی کند؛ هر دو بدهی هستند و فقط تصویه ای که در سال جاری یا بیش از

سال جاری باشد را باید از هم تفکیک نمود در گروه حساب ها که عمدتا هم وام ها هستند.

برای نمونه کمتر پیش می آید که وامی در گروه حساب ها تصویه نشود و وام ها در بانک ها

طی چند سال تصویه می شوند. ذخیره سنوانت پرسنل نیز جزء بدهی بلند مدت است چون

در طی سنوات آتی این بدهی ایجاد شده است. به طور کلی حسابدار باید تاریخ تصویه بدهی

را در نظر گرفته و اگر تاریخ تصویه برای همان سال است جزء بدهی جاری و اگر تاریخ تصویه

بیش از یک سال است جزء بدهی های بلند مدت قرار می گیرد.

آموزش تفاوت بدهی کوتاه مدت و بلند مدت-آموزش تفاوت بدهی کوتاه مدت و بلند مدت

حساب های دایم زمانی که نامی از صندوق می آید باید با یک مانده شروع شود و بدون

مانده نمی شود؛ نمی توان صندوق را با صفر افتتاح کرد؛ نه تنها حساب دائم بلکه هیچ

حسابی؛ هیچ زمانی با صفر شروع نمی شود؛ به دلیل این که زمانی که اسم هزینه یا

درآمد را می آوریم؛ یک مبلغ را ذکر می کنیم. تمامی حساب های موقت طی یک سال و

در پایان سال تمام می شود و باید صفر شوند؛ چون باید سود و زیانی حاصل شود؛ حساب

های دیگر می توانند صفر شوند یا نشوند در پایان سال.

بانک زمانی صفر می شود که تمامی حساب ها را ببندیم؛ این موضوع که رقمی از بانک خارج

می شود؛ هیچ دخالتی با بسته شدن بانک ندارد؛ چون با خارج شدن یک رقم هیچ مشکلی

برای بانک پیش نمی آید.  مگر این که شرکت در پایان سال تصمیم بگیرد بانک ۱ را بسته و تمامی

حساب ها را در بانک ۲ قرار دهد.